آوای آشفته

از قاب نگاهم که محدود است و تا جایی می توان دید. گویی که هر چه خاهم می بینم و هر جه نا خوشایندم باشد نمی نگرم. حیف که این ذهن مغرور سوار بر قلب ساده ام است. ذهنی که برای کار هایش دلایلی می یاورد و گویی در مقابل خودم است . انگار که یک فرد جدا از من است.

ذهن ویرانگر چرا خانه خرابی می کنی

قلب بیمارم را ز خود همی فراری می کنی

هر چه گویم این رهت ره سعادت نیست

ولیکن،ظالمی و هر چه خواهی میکنی